หลังจากงานสัปดาห์หนังสือ ก็แวะเวียนมาที่ onopen.com เป็นระยะๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง open ก็กลับมาอีกครั้งในแบบ online ขอบคุณจริงๆ ครับ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง แม้จะอยู่ในรูปแบบใหม่ก็ตาม

ที่ผ่านมาหาหนังสือแนว open อ่านไม่ได้เลยครับ หรือว่ามีแต่ผมไม่รู้ก็ไม่ทราบ (หมายถึงนิตยสารไทยนะครับ)

ปีที่ผ่านมารู้สึกว่าสังคมรวมถึงตัวเองเปลี่ยนไป มีการพูดถึงสังคมอุดมปัญญา แต่ที่รู้สึกตอนนี้กลายเป็นสังคมแห่งความหวาดระแวงไปหรือเปล่า? ทุกอย่างที่รัฐบาลทำ มีประเด็นให้หวาดระแวงไปทุกอย่าง หลายเรื่องชี้แจงก็ไม่คลายความสงสัย ผมเองไม่เชื่อว่าทุกอย่างที่รัฐบาลทำจะมีวาระซ่อนเร้นไปซะหมด

และนอกจากเรื่องการเมืองแล้ว ความหวาดระแวงยังกระจายไปยังเรื่องอื่นๆ เรื่องไฟใต้คงจะชัดเจน แม้กระทั่งเรื่องดารา ภาพยนตร์ อย่างงานแจกรางวังสุพรรณหงส์ที่ผ่านมา การมอบรางวัลบางรางวัลก็ทำให้เกิดคำถามถึงมาตรฐาน ไปถึงเรื่องผลประโยชน์ต่างตอบแทน แม้จะมีการออกมาชี้แจงก็ยังมีหลายเสียงเคลือบแคลงสงสัย หรือดาราที่ผ้าหลุด สังคมก็ตัดสินไปว่าเป็นการตั้งใจ

งานของผมเองก็เช่นกัน ผมเป็นหมอในต่างจังหวัดครับ ทุกวันนี้รู้สึกทำงานอยู่บนความหวาดระแวงเหมือนกัน

ทั้งตัวคนไข้ ญาติที่ไม่ไว้วางใจหมอเหมือนเช่นเดิม ข่าวฟ้องหมออยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์เกือบทุกวัน บางกรณี (เท่าที่ติดตาม) การรักษาก็มีความบกพร่องจริง แต่หลายกรณีเป็นเรื่องที่ทำดีที่สุดแล้ว แต่เมื่อความคิดหวาดระแวงมันครอบงำแล้ว คำอธิบายใดๆ ก็ดูจะไร้ความหมาย

สังคมอุดมปัญญาเป็นยังไงไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมว่าตอนนี้สังคมเราไม่น่าจะใช่นะครับ

บ่นมาซะเยอะ ยังไงก็ดีใจนะครับที่ได้เจอกัน

ธวัช