เขากับเธอในห้องเช่า ห้องแถวเล็กแคบที่เรียงต่อเนื่องกันไป เขาชื่อ PETER และไม่มีที่ไป ส่วนเธอชื่อ AGNES ก็ไม่มีอะไรจะทำ เขาเป็นทหารผ่านศึกที่โดนปลดประจำการจากอาการทางจิต ส่วนเธอเป็นสาวเสิร์ฟที่กำลังมีปัญหากับสามีจอมโฉด เขาผูกสัมพันธ์กับเธอ พลันรู้สึกชัดแจ้งว่ามีแมลงอยู่ในห้อง มันตัวเล็กมากจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น เขาหามันจนพบ กำจัดมัน แต่ก็ยังมีแมลงเล็กๆ มากมายที่มองไม่เห็นเต็มห้องอยู่ดี

วันต่อมา ตอนที่เขาออกไปข้างนอก GOSS ไอ้สามีจอมโฉด กลับมาตบตีเธอถึงในบ้าน และเอาเงินไปทั้งหมด PETER กลับมาทันเผชิญหน้ากับมัน แต่ไม่ได้มีเรื่อง เพียงทำท่าขู่กันไปมาเท่านั้น PETER ดูแลเธอ ทั้งคู่นอนด้วยกัน และเขาเริ่มบอกเธอถึงความน่ากลัวของแมลงเล็กๆ เหล่านั้น ในที่สุด ความโหดเหี้ยมของสามีจอมโฉดก็ไม่เหลือความสำคัญ ทั้งคู่จมลงในความหมกมุ่นเกี่ยวกับแมลง

นี่คือหนังเรื่องล่าสุดจาก WILLIAM FRIEDKIN ผู้กำกับที่เคยโด่งดังอย่างยิ่งในยุค 70 เมื่อเขากำกับหนังออสการ์อย่าง THE FRENCH CONNECTION (1971) และหนังคลาสสิคเรื่องสำคัญของโลกอย่าง THE EXORCIST (1973 ) แม้ในเวลาต่อมาชื่อของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไป แต่ก็ยังมีหนังออกมาอย่างต่อเนื่อง (แทบทุกเรื่องเข้าฉายในบ้านเรา อย่างเรื่องล่าสุด THE HUNTED ก็เข้าฉายอย่างเงียบๆ เมื่อสองสามปีก่อน) ปีนี้เขากลับมาพร้อมกับ BUG หนังที่ดัดแปลงจากละครเวที ใช้ฉากเพียงฉากเดียว และมีนักแสดงหลักเพียงสามคน และหนังเรื่องนี้เป็นบทพิสูจน์ว่า FRIEDKIN ยังเก๋าอยู่

จากการที่หนังเดินเรื่องในสถานที่อันจำกัด ภาระใหญ่หลวงจึงมาตกอยู่กับนักแสดงหลัก ซึ่งในที่นี้หนังได้ ASHLEY JUDD อดีตเจ้าแม่ล้างแค้นชายโฉด ซึ่งเคยเป็นดาราทำเงินถล่มทลายจากยุค 90 MICHEAL SHANNON ดาราฝีมือดีที่มักปรากฏตัวในหนังดีที่ไม่ค่อยดัง (เช่น THE WOODSMAN ของ KEVIN BACON หรือ TIGERLAND และที่สำคัญ เขาเล่น CECIL B. DEMENTED หนังสุดกรี๊ดของป๋า JOHN WATERS ด้วย!) และ HARRY CONNICK Jr. นักดนตรี JAZZ ฝีมือดี ที่ตอนร้องเพลงมักดูอบอุ่นจริงใจ แต่เล่นหนังทีไรเป็นไอ้โฉดอยู่เรื่อย (จำได้ไหม เขาเล่นเป็นฆาตกรจิตป่วยใน COPYCAT)

หนังเล่นกับประเด็นการผลิตสร้างความกลัว (อันเป็นกลุ่มอาการที่เกาะกินผู้คน โดยเฉพาะชาวอเมริกันหลังเหตุการณ์ 9/11 และกระทั่งในบ้านเราหลังรัฐประหารด้วย) ผ่านทางสัญญะหลักอย่างแมลงได้อย่างหลักแหลม AGNES เป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอ ที่สู้ชีวิตลำพังเหมือนมวลมหาประชาชนอย่างเราๆ ท่านๆ หนังอาจเริ่มต้นด้วยภัยคุกคามจากสามีใจโฉด ที่บุกเข้าบ้านมาตบ AGNES คว่ำในยามเช้า สามีผู้เป็นเสมือน -ผู้ก่อการร้าย- ใน -บ้าน- ของเธอเอง การมาถึงของชายคนใหม่ในฐานะที่พึ่งพายามยาก ไม่ต่างจากการกระทำของผู้ปกครองอเมริกาหลังการถูกก่อการร้ายครั้งใหญ่หลวงในบ้านตัวเอง

จนเมื่อเวลาผ่านไป เราจึงค่อยๆ ค้นพบว่าที่แท้ PETER เองไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องเหล่านั้น กระทั่งเขาสบโอกาสเจอกับ GOSS แบบตัวต่อตัว เขาก็ไม่ได้พยายามจะเคลียร์ปัญหาใดๆ เพราะสำหรับ PETER เขาหมกมุ่นแต่กับเรื่องแมลงเท่านั้น ที่สำคัญ เขาพยายามยัดเยียดความกลัวรูปแบบใหม่ให้แก่ AGNES เมื่อเขาเชื่ออย่างเอาจริงเอาจังว่าแมลงที่มองไม่เห็นนั้นมีอยู่จริง (มองไม่เห็นเหมือนกับที่เราไม่เคยมองเห็นว่ามีอาวุธร้ายในอิรัก มีผู้ก่อการร้ายแฝงตัวอยู่ในคนดีๆ มีคลื่นใต้น้ำคอยบ่อนทำลายการเมืองไทย) เขาถึงกับพิสูจน์ความเชื่อนั้นด้วยการถอนฟันตัวเองสดๆ เพราะเขาเชื่อว่ามีไข่แมลงนับล้านอยู่ในนั้น

เมื่อเธอยินยอมเชื่อเขา ทั้งเขาและเธอก็หมกมุ่นครุ่นคิดถึงแต่เรื่องแมลง พยายามตรวจหามันทุกวิถีทาง ถึงขนาดห่อหุ้มห้องทั้งห้องด้วยฟอยล์ (เช่นเดียวกับที่ออกกฎหมายเพิ่มอำนาจให้ทหาร ทุ่มงบในการกลาโหม หรือการประกาศกฎอัยการศึกอันไม่มีกำหนด) และเมื่อมีใครสักคนเตือน AGNES เธอตอบแทนด้วยการตบหน้าและไล่ไปให้พ้น

เราจะไม่ได้เห็นแมลงแม้แต่ตัวเดียวในหนังเรื่องนี้ ตลอดเวลาเราเห็นเพียง -การพูดถึงความร้ายกาจของแมลง- เราไม่เห็นอะไรนอกจากการผลิตซ้ำของความกลัว จนมันกลายเป็นความจริง เราเห็นหญิงชายที่พุพองไปด้วยแผล ซึ่งเราไม่มีทางรู้ได้ว่า เขาถูกแมลงกัด หรือมันเกิดจากการเกาเอาเองกันแน่ บางทีมันอาจเป็นแค่อุปทานประการหนึ่ง ยิ่งการเกิดแผล ยิ่งตอกย้ำการมีอยู่ของแมลง (เช่นเดียวกับแผลใจของมวลชน ตอกย้ำการมีอยู่ของการก่อการร้าย) พวกเขาจึงออกมาตรการกำจัดแมลงที่รุนแรงขึ้น และนำไปสู่ฉากจบที่รุนแรง เหนือจริง และชวนขนลุกขนพองยิ่ง พิสูจน์วลี ความกลัวกินวิญญาณได้เป็นอย่างดี

ในหนัง เรามักจู่ๆ ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ อย่างน้อยชัดๆ สองครั้ง เมื่อ AGNES ยอมรับให้ PETER เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และในตอนท้าย บ้านของพวกเขาอยู่ใกล้ฐานทัพ? หรือนี่คือการเปิดฉากสัญญะสำคัญของตัวละคร เราไม่อาจทราบได้

เลยพ้นไปจากเรื่องภายในอเมริกา BUG อาจคือภาพจำลองการดำรงคงอยู่ของอาณาจักรแห่งความกลัวในทุกๆ ที่ทั่วโลก เพราะจริงๆ แล้วการถือกำเนิด ผลิตสร้าง การดำรงคงอยู่ และจุดแตกหัก ของความกลัว ความหวาดระแวงนั้น คล้ายคลึงกัน ลองแทนค่า เข้ากับประเทศของเรา เราก็อาจพบแมลงร้าย (ที่มองไม่เห็นตัว) ในรูปของคลื่นใต้น้ำ ในรูปของพวกทำผิดคิดร้าย บ่อนทำลายสถาบันหลักของชาติ ความกลัวถูกผลิตสร้างซ้ำๆ ผ่านสื่อกระแสหลัก สลับกับการโฆษณาชวนเชื่อเรื่องความมั่นคง นำไปสู่ทั้งการต่อต้านและความหวาดระแวงแบบสุดลิ่มทิ่มประตู

เราเลือกข้างของการกำจัดแมลง มากกว่าที่จะเปิดตามองว่า ที่จริงไม่มีแมลงอยู่ มีแต่ความกลัว ความเกลียดชังของเราเอง ที่ผลักดันให้เรามองเห็นฟันของเรากลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงร้าย มันไม่เหลือความจริงอีกแล้ว มีแต่จินตนาการของเรา ซึ่งที่แท้ถูกพิสูจน์ว่ามันมักชักนำไปสู่ความโหดเหี้ยม (เอาเข้าจริง GOSS ยังถึงขั้นทำหน้าที่เป็นคนที่พยายามจะทำให้ทั้งคู่ตื่นขึ้นมองในช่วงท้ายด้วยซ้ำ แม้เขาจะทำไปโดยมีนัยยะซ่อนเร้นก็ตาม) AGNES เองไม่ต่างจากเรา มวลมหาประชาชนผู้ทนทุกข์จาการกดขี่ต่อเนื่องยาวนาน ในที่สุด ความเจ็บปวดในอดีต (การที่เธอสูญเสียลูกไป จะว่าแล้วไม่ต่างจากญาติของผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ระเบิดตึกแฝด) เรายอมให้ใครก็ได้ขึ้นมามีอำนาจเหนือเรา ด้วยความหวังว่าเขาจะพาเราออกจากดินแดนร้อนทุรนที่เราอาศัย

ชั่วร้าย ลองว่าเราเริ่มเชื่อว่ามีแมลงอยู่ ลองถ้าเราเริ่มเชื่อว่าแมลงนั้นคือสัตว์ร้าย เราจะสร้างความชอบธรรมในการกำจัดแมลงได้โดยไม่ต้องคำนึงถึงความจริงใดๆ อีก เหตุการณ์กำจัดแมลงเคยเกิดขึ้นมาแล้วทุกที่ทั่วโลก บ้านเราเองเพียงย้อนไปในปี 2519 ก็อาจจะพอมองเห็นความบ้าคลั่งได้ ใครจะรู้ ที่สุดวันหนึ่ง เราอาจลุกขึ้นมาจุดไฟเผาตัวเอง เพื่อสังเวยความปริวิตกของเราก็ได้