1. ต่อไปนี้เป็นเหตุการณ์หนึ่ง กลางปี 2549 หน่วยงานหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าย่านสุขุมวิททำสิ่งหนึ่งที่ต้องปรบมือให้ ในสถานที่ที่เรียกว่าสถาบันการเรียนรู้ที่แสนหรูหรา

1. “แต่เมื่อคิดกันในแง่ความเป็นคน (ซึ่งผมชอบคำนี้มากกว่าคำว่า “ปัจเจกชน”) แม้มีกันสองคนก็จริงแต่ก็ต้องยอมรับว่าไม่มีความจำเป็นอันใดที่ต้องเห็นเหมือนกันเสมอ ความจริงสิ่งที่คิดกันวันนั้นอาจไม่ใช่แค่หาลู่ทางทำกิน เพราะถ้าถามว่ามีใครเข้าใจโครงสร้างหรือเห็นช่องว่างทางธุรกิจหนังสืออยู่ก่อนแล้วบ้าง? คำตอบคือ ”ไม่”

1. ทำไปทำมาร้านหนังสือเดินทางในตอนแรกนั้นเริ่มต้นด้วยคำถามมากมาย บางคำถามก็ตอบทันทีได้ด้วยคำพูด แต่หลายครั้งก็ต้องฝากมันไว้ก่อนกับความเงียบ ก่อนจะไปเจรจาเรื่องสัญญาเช่ากับเจ้าของตึกอย่างเป็นทางการหนุ่มกับโยตกลงกันว่าน่าจะลองถามตัวเองกันอีกที ถามให้ถี่ถ้วนว่า “ทำไมจึงอยากมีร้านหนังสือ?”

1. ความทรงจำยังฝังแน่นในความรู้สึก เช้าหนึ่งเมื่อสิบสองปีก่อน เขาตื่นขึ้นมาแล้วหยิบปึกจดหมายที่เก็บใส่กล่องยัดไว้ในตู้เสื้อผ้าออกมาอ่านอีกหน การได้อ่านตอนเช้าทำให้เขาสดใสอยู่บ้าง เขาอ่านช้าๆตรงริมระเบียง อ่านทีละฉบับราวกับไม่เคยได้อ่านมาก่อน เพียงแต่ครั้งนี้พออ่านจบเขาก็ฉีก

1. ปลายธันวาคม พ.ศ. 2544 ขณะนั้นชายหนุ่มอายุ 26 ส่วนหญิงสาวก็อายุ 26 ฝ่ายชายนั้นตั้งชื่อให้ตัวเองว่า ‘หนุ่ม’ ส่วนฝ่ายหญิงก็เรียกตัวเองว่า ‘โย’ ทั้งคู่กำลังทานมื้อค่ำกันในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

1. ธันวาคม 2548 – ขณะเตรียมตัวรับความเปลี่ยนแปลง ข้อความสั้นๆอย่างแสดงออกถึงความรู้สึกถูกเขียนลงในสมุดเล่มหนึ่งแล้วทิ้งไว้ให้ผม… ‘มันน่าเสียดายนะ แต่ไม่น่าเสียใจ!’ ใจความนั้นว่า ครั้นมกราคมเริ่ม ผมก็เสร็จสิ้นการโยกย้าย พรรคพวกกลุ่มหนึ่งช่วยขนของขึ้นรถบรรทุกมายังตึกเก่าอีกแห่งที่จะกลายเป็นร้านหนังสือในไม่ช้า ขนเสร็จพวกเขาก็สูญสลายและทิ้งผมไว้กับกองสัมภาระที่ขนมา