สุดฝีมือแล้วจริง ๆ เท่าที่ความสามารถของชาวสวนและกล้องกิ๊กก๊อกจะมีให้ได้ แต่ก็ถ่ายได้ดั่งใจในโอกาสเพียงครั้งเดียวที่มี กับภาพผีเสื้อกำลังหยอกล้ออยู่กับพู่ระย้าของบุหงาส่าหรีช่องาม แม้รูปที่ได้จะดูไกลและเบลออย่างที่เห็น แต่ผมก็ชอบนะ รู้สึกได้ถึงสายลมจากดอกไม้ที่พลิ้วไหว ตลอดทั้งปี บ้านสวนจะกรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ จากมุมโน้น จากตรงนั้น ตามแต่ลมจะโชยพา สลับกันไปตามแต่จังหวะและนิสัยของสายพันธุ์ กลิ่นไม่หอมอวล ไม่หอมฟุ้ง แต่หอมเย็นชื่นใจ...หอมจากไม้ของแม่

“Float like a butterfly and sting like a bee”  

ชีวิตอิสระและเขี้ยวเล็บพอตัว  ผมว่ามีแค่นี้ก็เพียงพอที่พี่น้องเกษตรกรจะใช้ตะลุยโลกกร้านใบนี้อย่างสนุกแล้ว ‘อิสระ’ คือไร้ซึ่งพันธนาการใด ๆ สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง ส่วน ‘เขี้ยวเล็บ’ นั้นหาใช่อาวุธประหัตประหาร แต่คือการรู้เท่าทัน รู้เลือก และรู้เลี่ยง 

แต่ทุกวันนี้ผมไม่ค่อยจะได้เห็นเกษตรกรบ้านเรามีอิสรเสรีที่จะบินล้อลมชมดอกไม้ได้เหมือนผีเสื้อตัวนี้เลย ...

“Feed the soil and let the soil feed the plant” เป็นศาสตร์ที่ฝรั่งเพิ่งรู้แจ้งและบัญญัติไว้เมื่อร้อยกว่าปีที่ผ่านมานี่เอง แต่คนไทยเราทำจริงมานานกว่านั้นนัก จนกลายเป็นวัฒนธรรมการเกษตรผ่านวรรคทองที่คล้องกับประโยคข้างต้น นั่นคือ ‘เลี้ยงแม่ธรณีให้แม่ธรณีเลี้ยงแม่โพสพ’ คนโบร่ำโบราณใช้ปุ๋ยเคมีที่ไหนกัน เราเลี้ยงแม่ธรณีด้วยขี้วัวขี้ควายทั้งนั้น ดินไทยจึงอุดมสมบูรณ์ เลี้ยงเราเลี้ยงโลกมาจนทุกวันนี้ จริง ๆ แล้วศาสตร์นี้ควรจะเป็นหางเสือประจำหัวใจของเกษตรกรไทยทุกคนเสียด้วยซ้ำ แต่สภาพการณ์ในปัจจุบันกลับเป็นตรงกันข้าม

ผ่านมาหนึ่งเดือนเพิ่ง​จะ​มา​เขียนเอาตอนนี้​ ​คง​จะ​ยัง​ไม่​ตกขบวนกระมัง​ ​กับ​ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมเรื่องบัญชีวัตถุอันตราย​ ​ฉบับ​ที่​ ๖ ​พ​.​ศ​. ๒๕๕๒ ​โดย​ฝีมือการชงขมของกรมวิชาการเกษตร​ ​กระทรวงเกษตร​และ​สหกรณ์​ ​ที่ทำ​เอาขำ​กลิ้งตกกะ​ได​กัน​ไปทั้งแผ่นดิน​...