น้ำดื่มบรรจุขวดออกวางขายในท้องตลาดเป็นครั้งแรกเมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้ว มันสร้างความประหลาดใจแก่ผู้คนจำนวนไม่น้อย ด้วยในขณะนั้นน้ำมีสถานภาพเป็นทรัพยากรสาธารณะแบบเต็มขั้น ทุกคนสามารถตวงตักกักเก็บไว้ดื่มกินและชำระล้างได้แบบฟรีๆ ทั้งจากสายฝนโปรยปราย จากแม่น้ำลำคลอง จากบ่อน้ำบาดาล มิหนำซ้ำหลายต่อหลายเมืองยังวางระบบประปาส่งน้ำตามท่อมาถึงบ้าน คนเมืองจึงเข้าถึงน้ำได้ง่ายเพียงเปิดก๊อก แม้ต้องจ่ายค่าความสะดวกก็ยังนับว่าถูกแสนถูก...แล้วใครกันที่จะยอมควักกระเป๋าเพื่อซื้อน้ำดื่ม

 อะไรที่มองไม่เห็นหรือไม่อยู่ในรัศมีของสายตา คนส่วนใหญ่มักละเลยการให้ความสำคัญและอาจเขยิบไปถึงขั้นหลงลืมที่จะรู้สึกรู้สากับสถานภาพการมีอยู่ของมัน ทั้งที่หลายต่อหลายครั้ง ผลลัพธ์สุดท้ายจากการปล่อยปละย่อมหมายถึงความเดือดร้อนที่วกกลับมาสู่พวกเรา และเมื่อถึงเวลานั้นก็อาจย่ำแย่เกินจะแก้ไขได้ทันการณ์ หนึ่งใน “อะไรที่มองไม่เห็น” ที่เข้าข่ายวงจรความเป็นไปดังกล่าวก็คือ “ขยะ” ซึ่งนับวันจะขยันทิ้งกันมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะยิ่งเมื่อวิถีเศรษฐกิจบริโภคนิยมเคลื่อนเข้าครอบงำสังคมโลก รวมทั้งกระตุ้นพฤติกรรมการโยนทิ้งของผู้บริโภคให้เกิดขึ้นง่ายและบ่อยกว่าในอดีต

หลังจากสร้าง “The Story of Stuff” ภาพยนตร์อะนิเมชั่นตีแผ่ผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมจากกลไกการตลาดยุคบริโภคนิยมซึ่งปล่อยออกมาตั้งแต่เมื่อต้นปี 2551 และได้เสียงตอบรับอย่างดีเยี่ยมจากผู้ชมทางอินเทอร์เน็ตหลายล้านคนทั่วโลก แอนนี่ เลนนาร์ด (Annie Leonard) และทีมงานกลับมาสื่อสารสู่สังคมออนไลน์ด้วยภาพเคลื่อนไหวของการ์ตูนลายเส้นประกอบการบรรยายอีกครั้งเมื่อต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมา คราวนี้เธอกระตุ้นให้ผู้คนได้ฉุกคิดถึงวาระที่ซ่อนเร้นอยู่ในความพยายามบรรเทาวิกฤตโลกร้อนของบรรดาผู้นำประเทศและภาคธุรกิจอุตสาหกรรม ด้วยการจำกัดสิทธิการปล่อยคาร์บอนและการซื้อขายคาร์บอน หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า “Cap & Trade”

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม แค่คิดว่าทำแล้ว “สนุก” คนส่วนใหญ่ก็เริ่มสนใจอยากจะลอง ยิ่งถ้าลงมือทำแล้ว มันเกิดสนุกขึ้นมาจริงๆ อย่างที่คิดเอาไว้ ยิ่งชวนให้ทำซ้ำอีกหลายต่อหลายครั้ง...ทำซ้ำจนกลายความเคยชิน พฤติกรรม นิสัย หรืออะไรก็แล้วแต่จะเรียก เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนเป็นเช่นนี้เสมอ อาจต่างกันบ้างในรายละเอียดของการให้นิยามความสนุก เพราะเรื่องสนุกของเราอาจไม่สนุกสำหรับเขา และเรื่องสนุกของเขาก็อาจไม่สนุกสำหรับเรา...ก็เป็นได้

ย้อนกลับไปประมาณ 50-60 ปีที่แล้ว ในช่วงแรกที่พลาสติกปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้ คงไม่มีใครคิดว่า นอกจากสะดวกสบายใช้งานแล้ว มันจะสร้างความเดือดร้อนอะไรได้มากมาย แต่เมื่อมาถึงวันนี้ เห็นชัดแล้วว่า พลาสติกเปลี่ยนนิสัย “ใช้ซ้ำ” ของผู้คนทั่วโลกไปสู่พฤติกรรม “ใช้แล้วโยนทิ้ง” มากขึ้นเรื่อยๆ องค์ประกอบส่วนใหญ่ของขยะที่เคยเป็นพวกย่อยสลายได้ จึงถูกแทนที่ด้วยพลาสติกตายยาก!

“The Animals Save the Planet” เป็นสื่อรณรงค์เรื่องโลกร้อนที่ยอดเยี่ยมติดอันดับต้นๆ ในใจเรา และน่าจะรวมถึงในใจของใครๆ อีกหลายคนที่เคยผ่านสายตากับอะนิเมชั่นสั้นๆ ชุดนี้ ซึ่งแพร่ภาพทาง Animal Planet

เพราะเป็นช่องโทรทัศน์ที่โด่งดังมาจากการนำเสนอสารคดีชีวิต สัตว์ทั่วทุกมุมโลก จึงไม่น่าแปลกใจที่สัตว์หลากหลายชนิดจะได้รับคัดเลือกให้มาเป็นตัวเอกในการบอกเล่ากลเม็ดเคล็ดไม่ลับเกี่ยวกับการใช้ชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม...

กลายเป็นข่าวฮือฮาในช่วงปลายเดือนตุลาคมปีที่แล้ว เมื่อชาวญี่ปุ่นแย่งกันซื้อกล้วยหอมจนเกลี้ยงซูเปอร์มาร์เก็ต!!

ปรากฏการณ์กล้วยหอมขาดตลาดเกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นได้อย่างไร...และทำไมมันจึงไม่ใช่แค่ “เรื่องกล้วยๆ”