มีนาคาราโอเกะ ฉบับหลงกลดนตรี

Front Seat

บนเตียงกับดนตรี

ในวัยที่กลางคืนคือช่วงเวลาแน่นิ่งจนน่ารำคาญ ผมเคยสงสัยว่าเสียงดนตรีเป็นเพื่อนหรือศัตรู

ที่สมองผมไม่ยอมหยุดทำงาน เป็นเพราะมันยังไม่อยากปล่อยมือจากโลกแห่งความจริง และเสียงเพลงจากการหมุนของเทปในเครื่อง “ซาวนด์ – เบ๊าท์” ช่วยคลอบรรเทาความทรมานระหว่างรอคอยการหวนคืนของดวงอาทิตย์ หรือเป็นไปได้ไหมว่า

เสียงดนตรีนั่นต่างหาก คือสารเสพติดร้ายกาจ ทำให้ตาผมสว่างท่ามกลางอาณาจักรของดวงจันทร์

ผมนอนฟังเพลงเป็นเวลาหลายชั่วโมงติดต่อกันทุกคืนอยู่หลายปี บางครั้งฟังจากเทป บางคราวฟังจากรายการวิทยุ ใบหูชาชินกับการโดนประกบทับโดยก้านและตุ่มของหูฟังแข็งๆ ที่ทำให้ผิวช้ำ เป็นรอยแดง แม้วัยปัจจุบันนี้ หูจะชราภาพขึ้นมาก และลังเลจะทนทานต่อการฟังเพลงลักษณะแนบแน่นเช่นนั้นบ่อยๆ แต่บางคืนที่สมองเคว้งคว้างยาวนานผิดปกติ มันยังจำต้องยอมให้ผมใช้งานหนักเหมือนสมัยเป็นวัยรุ่นไม่ผิด ต่างก็ตรงที่เสียงเพลงบนเตียงไม่ค่อยได้บรรเลงจากแถบแม่เหล็กยาวๆ ในตลับเทปอีกแล้ว หากเปล่งออกจากแผ่นสีเงินกลมแบนที่เรียกว่าซีดี ผ่านเครื่อง “ซีดี วอร์คแมน” กระทั่งรูปร่างหน้าตาของหูฟังก็กะทัดรัดไม่กัดผิวเจ็บเท่าเมื่อก่อน