ความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน (ครั้งสุดท้าย)
 

ปราบดา ถึง วินทร์

ปราบดา ถึง วินทร์

มกราคม 2552

 

 

ปราบดา ถึง วินทร์

ธันวาคม 2551

 

 

ปราบดา ถึง วินทร์

พฤศจิกายน 2551

 

ปราบดา ถึง วินทร์

กันยายน 2551

ปราบดา ถึง วินทร์ สิงหาคม 2551

ปราบดา ถึง วินทร์ กรกฎาคม 2551
คุณวินทร์รู้สึกไหมครับว่าหมู่นี้คำทักทายของพี่น้องชาวไทยในกรุงเทพฯเปลี่ยนไป วันก่อนผมเดินผ่านร้านค้าใกล้บ้าน ปกติเสียงที่ผมมักได้ยินจะออกทำนอง “ไปไหนค้าพี่ปราบ” หรือไม่ก็เป็นเสียงจากกลุ่มผู้หวังดี ช่วยกันเตือนความจำให้ผม ว่าชื่อสกุลของผมคืออะไร (“ปราบดา หยุ่น” “ปราบดา หยุ่น” “ปราบดา หยุ่น”) แต่วันนั้น แม่ค้าคนหนึ่งถามผมอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “คุณปราบดาอยู่ข้างพันธมิตรฯหรือรัฐบาลคะ” ถ้าเลือกได้ ผมอยากตอบว่า “อยู่ข้างทางด่วนครับ” บ้านผมอยู่ข้างทางด่วนจริงๆ นับวันผมยิ่งรู้สึกว่าคนในสังคมเราตอนนี้ถูกกดดันให้ต้องเลือกฝ่าย (ระหว่างเหลืองกับแดง) และไม่ว่าจะเลือกฝ่ายไหนก็เป็นความผิดในสายตาของอีกฝ่ายทั้งสิ้น อดนึกย้อนไปถึงสมัยที่จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ประกาศสงครามกับอิรักไม่ได้ ตอนนั้นบุชประกาศกร้าวว่า “ประเทศใดไม่อยู่ข้างอเมริกา แปลว่าเป็นฝ่ายศัตรู” ที่ต่างคือเราไม่ได้ไปทำสงครามกับใครที่ไหน แต่เป็นอาการคล้ายสงครามกลางเมืองระหว่างคนชาติเดียวกันเอง

ปราบดา ถึง วินทร์ มิถุนายน ๒๕๕๑
ช่วงนี้สังคมเรามีเหตุการณ์หลากหลายรุ่มร่ามเสียจนผมเลือกไม่ถูกเลยครับว่าจะคุยกับคุณวินทร์เรื่องไหนดี เฉพาะสองสามวันที่ผ่านมามีทั้งเรื่องงงๆของคนระดับผู้ปกครองประเทศ (สลายม็อบหรือไม่สลายม็อบ ผิดกฎหมายหรือไม่ผิดกฎหมาย รัฐประหารหรือไม่รัฐประหาร นี่เราอยู่ประเทศอะไรหรืออยู่ในศตวรรษไหนกันแน่ ผมสับสน) มีทั้งเรื่องวิกฤติเศรษฐกิจ (น้ำมัน รถเมล์ แท็กซี่ ข้าว ผลไม้ ร้านอาหารเจ๊ง) มีทั้งเรื่องความหวาดกลัวต่อภัยธรรมชาติ (ดูเหมือนแผ่นดินจะขยันไหวตามจุดที่ไม่ค่อยเคยไหวมาก่อน บ่อยจนน่าวิตก) ใครที่ดูข่าวตลอดเวลาคงรู้สึกเหมือนกันไม่มากก็น้อย ว่าขณะนี้ (ทั้งในเมืองไทยและทั่วโลก) มีแต่ปัญหากับปัญหา เวลาสำหรับยิ้มหรือหัวเราะคงหดหายไปพอสมควร ข่าวหนึ่งในบรรดาข่าวร้ายทั้งหลายที่น่าสนใจในแง่ของความเป็นบทสะท้อนสังคม คือกรณีว้าวุ่นระหว่างนายจักรภพ เพ็ญแข (อดีต)รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กับฝ่ายที่ตั้งข้อกล่าวหาว่านายจักรภพหมิ่นพระบรมเดชานุภาพในการปาฐกถาเป็นภาษาอังกฤษที่สโมสรผู้สื่อข่าวต่างประเทศประจำประเทศไทย เมื่อเดือนสิงหาคม ปี พ.ศ. ๒๕๕๐ ที่ว่าน่าสนใจ เพราะผมรู้สึกว่ามันเป็นกรณีที่เกิดจากสถานะอย่างหนึ่งในสังคมไทยที่เราไม่ค่อยพูดถึงกันสักเท่าไรนัก อาจเพราะไม่ค่อยมีเหตุการณ์อื้อฉาวเท่ากับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น นั่นก็คือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่คนไทยกล้าทำในภาษาอังกฤษแต่ไม่กล้าทำในภาษาไทย ซึ่งเชื่อมโยงไปถึงความเหลื่อมล้ำระหว่างผู้รู้ภาษาอังกฤษกับผู้ไม่ค่อยสันทัดภาษาอังกฤษในประเทศไทยอีกทอดหนึ่ง