๑.

นี่เป็นยุคสมัยของ คนรุ่นหลัง

เป็นสายธารอันเชี่ยวกราก

ที่ซึ่งไม่เปิดโอกาสให้คนเขียนคำนั่งทอดน่องห้อยซ่นลงเขี่ยเม็ดกรวดใต้น้ำ

แมงปอสีดำปลายปากแหลมคมเงาวับเหมือนปากของยุงขยายขนาด

มันบินทวนกระแสลมเหนือน้ำ เสาะเหยื่อใกล้ตายเพื่อสูบเสพ

ความโรแมนติกเป็นนิยายขายฝันของพ่อค้าเร่

ผู้ซึ่งไม่เคยแม้แต่จะค้นพบความอิ่มเอมจากสินค้าที่เร่ขาย

คอยแต่จักสูบเสพเฉกเดียวกัน


๒.

นี่เป็นยุคสมัยของความไม่เชื่อถือ

ไม่...แม้แต่ตัวตนที่สายตาเห็นเป็นชิ้นเนื้อเดียวกันกับก้อนสมองอันห่อหุ้มด้วยเปลือกหนังเปราะบาง

ภาพที่เห็น เสียงที่ยิน กลิ่นที่สูดดม – ไม่มีอยู่จริง?

เลื่อนลอยเหมือนขอนผุใน สายธารน้ำแห่งนั้น

ไม่เคยถึงฝั่งฝัน ไม่เคยด้นค้นหาความจริง

แค่ สุข ขณะ – ทุกข์ ขณะ

แค่นั้น – แต่ไม่เชื่อ



๓.

นี่เป็นยุคสมัยหรือ?

หรือว่านี่คือเศษส่วนของหลุมเวลา

ที่ถูกเหวี่ยงหลุดออกมาจากโครงสร้างใหญ่ของเวลาอันเป็นจริง

เราเหมือนถูกหอบหิ้วมาโดยคนอื่น สิ่งอื่น ห้วงอื่น

แล้วมาจ่อมจมอยู่ด้วยกัน

ถูกเจาะปากให้พูด เจาะตาให้เห็น เจาะหูให้ยิน

คล้ายถูกครอบด้วยชั้นบรรยากาศแห่งเสรีภาพ

หลุดออกจากชั้นนี้เรา(เขา) เรียกมันว่าเสรีภาพได้หรือละหรือ?


๔.

ใช่แล้ว....

นี่คือยุคของคนรุ่นหลัง

ผู้ซึ่งเติบโตมาเป็นคนรุ่นใหม่

ผู้ซึ่งไม่เคยเชื่อถือสิ่งใดหรือใคร

............. แม้แต่ตัวเอง
๐
๐
๐
๐
๐
๐
๐
๐
๐
............................. แม้แต่ตัวเอง