หนึ่งในนั้นคือเพื่อนที่ผมได้เอ่ยถึงในตอนที่แล้ว เพื่อนผมคนนี้มีบ้านเกิดอยู่ที่ อ.ปะทิว ดินแดนที่มีธรรมชาติชายทะเลอันงดงามแห่งหนึ่งในจังหวัดชุมพรตอนบน ชายหาดซึ่งทอดยาวต่อเนื่องมาจาก อ.บางสะพานน้อย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

 

เพื่อนผมคนนี้เรียนจบมาทางด้านอิเล็กทรอนิกส์มีกิจการร้านขาย,ติดตั้งและซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ทั่วไป รวมไปถึงการขายและติดตั้งจานดาวเทียม

เพื่อนมาที่บ้านผมด้วยข้อตกลงของการแลกเปลี่ยนมีดสนามขนาดกลางหนึ่งเล่มกับจานและตัวรับสัญญาณดาวเทียมหนึ่งชุด การแลกเปลี่ยนเป็นไปอย่างราบรื่น หลังจากนั้นเป็นการแลกเปลี่ยนความคิด

 

เพื่อนผมเล่าถึงอาชีพหลักของเขาตอนนี้แม้จะยังมีร้านและกิจการดังกล่าว แต่อาชีพอื่นซึ่งได้สำรองไว้เมื่อหลายปีที่แล้ว คือสวนปาล์มน้ำมันในความครอบครองหลายแปลง บางแปลงได้รับผลผลิตแล้ว

คนหนึ่งคนมีหลายอาชีพ จะมีอะไรที่น่าสนใจ?

 

ครับ.....เพื่อนผมคนนี้อุตส่าห์ดั้นด้นไปหาซื้อที่แถบจังหวัดเลย เพื่อปลูกยางพาราไว้เกือบร้อยไร่ ทำไมต้องไปไกลขนาดนั้น

“เพื่อขายต่อ.เหรอ?” ผมถาม

”เป็นไปได้ทั้งขายต่อและอยู่ที่นั่นเลย...ย้ายไปทั้งครอบครัว” เพื่อนว่า

“อาว..” ผมเกาหัวแกรก

“เงื่อนไขมันอยู่ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ถ้ามันสร้างที่ปะทิวเราก็ย้ายเลย..แต่ถ้ามันไม่สร้างก็อาจจะขายต่อในโอกาสต่อไป....รู้ใช่ไหมว่าที่ชุมพรกำลังจะมีการสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์” เล่าแล้วยิงคำถามมาใส่

“รู้ แต่ไม่มาก..นี่ก็เพิ่งเห็นแผนที่โครงการหลายๆ โครงการในแต่ละจังหวัดของทางใต้เรา มาหยกๆ แผนที่ที่เขียนสรุปแบบคร่าวๆ ถึงอนาคตภาคใต้ตามแผน เซาท์เทิร์นซีบอร์ด และ เวสเทิร์นซีบอร์ด   เต็มพรืดมาตั้งแต่ นิคมอุตสาหกรรมบ้านแหลม เพชรบุรี ยันเขตอุตสาหกรรมนราธิวาส” (พอคเก็ตบุ๊ค ชาวประจวบฯ ขอกำหนดอนาคตของตัวเอง หน้า 30-31 - สุรีรัตน์ แต้ชูตระกูล )

 

“ กูอยู่ของกูดีๆ เพื่อนมาจากไหนไม่รุ เอาระเบิดเวลามาแอบไว้ข้างบ้าน มีสองทางให้ทำคือไม่สู้ก็หนี…กูปูทางไว้ก่อน ถ้าผิดท่าก็ยังมีที่นอนที่อื่น อย่างน้อยก็เพื่อลูกกู” เพื่อนบ่นก่อนจิบน้ำชา

 

“คนค้านมีมั่งไหม” ผมถามหยั่งเชิงเพราะรู้มาบ้างเลาๆ  

“ตอนนี้มีอยู่ตำบลเดียวเอง คือตำบลชุมโค ผู้นำเขาเข้มแข็ง ส่วนตำบลอื่นๆ ออกไปในแนวไม่รู้เสียมากกว่า ใครว่าไงก็พร้อมจะเชื่อไปทางนั้น ”

“แต่ไม่มาทางเราใช่ไหม?”

 

“เออ ใช่”

 

 

จากข่าวคราวพี่น้องแถบถิ่นอิสาน ในกลุ่มของเครือข่ายคนไทยไม่เอาโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ จังหวัดอุบลราชธานีที่ออกมาให้ได้เห็นกันเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ทำให้ผมคิดถึงเพื่อนผมที่อุตส่าห์ดั้นด้นหนีนิวเคลียร์ทางใต้ไปถึงจังหวัดเลย เพียงเพื่อที่จะพบว่า โรงไฟฟ้านิวเคลียร์อาจจะไปสร้างรอเพื่อไว้แล้วในดินแดนอิสานเช่นเดียวกัน
 

เพื่อนจะรู้สึกผมแบบที่ผมรู้สึกไหมหนอ?

 - พักยก ซดน้ำชา -

 

ก่อนหน้านี้ผมเคยพูดถึงเพื่อนอีกคนหนึ่งในพื้นที่ป่าใน พื้นที่หัวใจ (http://www.onopen.com/suankikran/10-10-26/5607 )ด้วยว่าเพื่อนอยากให้สวนกลายเป็นป่าส่วนตัว เพื่อเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจยามแก่เฒ่า น่าดีใจที่เพื่อนที่เคยเดินทางป่ามาด้วยกันหลายถิ่นคิดแบบนี้

แต่เรื่องที่น่าเศร้าก็คือ สวนของเพื่อนผมคนนี้อยู่ห่างจากชายทะเล อำเภอบางสะพานน้อย ประจวบฯ เพียงสองกิโลเมตร เพื่อนจะรู้ไหมหนอว่าพื้นที่นั้นล้อมรอบไปด้วยโรงถลุงเหล็ก(บางสะพานใหญ่),นิคมอุตสาหกรรมต่อเรือ/ซ่อมเรือ(ทับสะแก) ท่าเรือน้ำลึก(บางสะพาน) โรงถลุงเหล็ก,ท่าเรือน้ำลึก(อ่าวช่องพระ ปะทิว ชุมพร) โรงไฟฟ้าถ่านหิน (ปะทิว)

ยังไม่นับรวมถึงพื้นที่ก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ที่บางสะพานน้อยเอง และที่อ. ปะทิว (ชุมพร)

ถ้าเพื่อนรู้เพื่อนจะรู้สึกเหมือนอย่างที่ผมรู้สึกและจะคิดทำอย่างที่เพื่อนคนที่นั่นอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ทำไหมหนอ?

บางที...ผมคิดว่า โจรขึ้นบ้านผมอีกหลายๆ ครั้งอาจจะยังทำใจได้มากกว่าการที่มีนโยบายในการสร้างโครงการ นิคมอุตสาหกรรมขนาดยักษ์ใหญ่หรือใดๆ เหล่านี้จากรัฐโดยไม่ได้มีอะไรให้คนในได้รับรู้(ทั้งในแง่ของที่มาที่ไป สถานที่ ความรู้ ฯลฯ และร่วมตัดสินใจในการเหล่านี้)

 นาทีนี้ผมรู้สึกเหมือนถูกโจรเข้าบ้านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่โจรกระจอกขโมยเศษเหรียญเหมือนหลายวันก่อน แต่เป็นโจรระดับนโยบายซึ่งปล้นกันซึ่งหน้าทั้งแผ่นน้ำ แผ่นฟ้า และแผ่นดิน กันเลยทีเดียว

- พักยก ซ่อมสุมกำลัง -