หนูมาเล่าความหวังและความฝันของหนูให้ฟังนะคะ ตอนเด็กหนูฝันไว้ว่าเมื่อเรียนจบแล้วจะเป็นนางพยาบาล เพราะว่านางพยาบาลได้ใส่ชุดสีขาว ดูสวยงามมาก แล้วก็พยาบาลใจดีพูดไพเราะ แต่พอโตขึ้นกลับฝันอีกแบบหนึ่ง ตอนนี้ไม่

- Hesse 004 -
ในฐานะนักเรียนเศรษฐศาสตร์, ผมเองไม่ค่อยคุ้นเคยกับชื่อเสียงของนักเศรษฐศาสตร์จากโลกตะวันออกเท่าไรนัก ด้วยเหตุที่ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ส่วนใหญ่นั้นล้วนมาจากนักเศรษฐศาสตร์จากโลกตะวันตกแทบทั้งสิ้นครับ ยิ่งหากเปิดเข้าไปดูหอเกียรติยศนักเศรษฐศาสตร์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลแล้ว ปรากฏว่ามีชาวเอเชียเพียงคนเดียว คือ “อมาตยา เซน” (Amartya Sen ) นักเศรษฐศาสตร์ชาวอินเดียที่ได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้จากธนาคารกลางสวีเดน ว่ากันว่าความยิ่งใหญ่ในโลกโนเบลไพรซ์ทางเศรษฐศาสตร์นั้นถูกผูกขาดอยู่กับนักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน (เชื้อสายยิว) โดยเฉพาะจาก “สำนักชิคาโก” (Chicago school) ที่แทบจะครองความยิ่งใหญ่ในบรรณพิภพทางเศรษฐศาสตร์เลยก็ว่าได้ อย่างไรก็ดีท่านผู้อ่านทราบมั๊ยครับว่าปัจจุบันนี้นักเศรษฐศาสตร์จากจีนนั้นกำลังได้รับการจับตามองอยู่ไม่น้อย ด้วยเหตุที่จีนคือประเทศที่มีอัตราการจำเริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูงที่สุดในโลก ดังนั้นการเข้าใจแนวความคิดของนักเศรษฐศาสตร์จีนจึงเป็นสิ่งที่นักเศรษฐศาสตร์จากโลกตะวันตกสนใจอย่างยิ่งครับ

หนูมีความฝันอยากจะเป็นครูเพราะหนูชอบเรียนหนังสือ หนูชอบเรียนวิชาอังกฤษมาก ถึงหนูจะไม่ชอบวิชาอื่นแต่ครูมาสอนหนูก็ตั้งใจฟังและส่งงานตลอด หนูไม่เคยหลบเรียน เวลาว่างหนูจะอ่านหนังสือและทำการบ้านที่ครูสั่ง และ

- สุขทวี สุวรรณชัยรบ -
เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา การที่รัฐบาลจีนปราบปรามผู้ชุมนุมประท้วงในทิเบตอย่างรุนแรงโดยไม่แยแสต่อความกังวลของสังคมโลก ทำให้สำนักข่าวหลายสถานีได้ภาพมาฉายเป็นข่าวให้ผู้คนทั่วโลกได้เห็นถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและกลุ่มนักรณรงค์เคลื่อนไหวเรื่องทิเบตได้มีโอกาสปลุกประเด็นปัญหาทิเบตขึ้นมาเป็นกระแสได้อีกครั้งหลังจากที่เงียบหายไม่มีใครสนใจอยู่หลายปี นับว่าเป็นเหตุการณ์ที่น่ายินดีและน่าเป็นห่วงในขณะเดียวกัน น่ายินดีคือผู้คนหันมาสนใจปัญหาอีกครั้ง แต่น่าเป็นห่วงคือสิ่งที่นำผู้คนหันมามองปัญหาคือความรุนแรงและการใช้กำลัง ย้อนกลับไปกว่ายี่สิบปีที่แล้ว เมื่อองค์ดาไลลามะได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี พ.ศ.2532 ชาวโลกต่างยกย่องวิธีการของท่านว่าเป็นการใช้หลักอหิงสาและเมตตา แม้แต่กับศัตรูผู้กดขี่ แต่ในปัจจุบันหลังจากเหตุการณ์สิบเอ็ดกันยายน ข่าวและความสนใจในประเด็นด้านสันติภาพและความขัดแย้งในโลกถูกจำกัดลงให้เหลือเพียงประเด็นปัญหาการก่อการร้ายและความรุนแรงภายในประเทศ สื่อปัจจุบันได้กลายเป็นเพียงสื่อที่เสนอข่าวเพื่ออรรถรส (Sensational Media) ยิ่งประเด็นข่าวที่จะนำมาออกอากาศมีภาพหรือคำพูดที่สร้างผลกระทบต่อโสตประสาทรุนแรงมากเท่าใด ยิ่งถือว่าน่าสนใจมากเท่านั้น เช่นภาพสงคราม การนองเลือด ภาพการระเบิด หรือคำสบถของผู้นำบางประเทศ เป็นต้น การดูข่าวในปัจจุบันจึงไม่ต่างอะไรกับการรับชมความบันเทิงดาดๆ เช่นการเชียร์บอล ดูเกมส์โชว์หรือฟังสรยุทธ์ การดูข่าวชาวทิเบตประท้วงจึงเหลือเพียงการสังเกตการณ์หรืออย่างมากก็คอยลุ้นเชียร์ อย่างแย่คือเบื่อเอือมกับปัญหาความวุ่นวาย

- สันทัด โพธิสา - fooyuck@hotmail.com
มีนักวิชาการเปรียบเปรยวิกฤติเศรษฐกิจในประเทศสหรัฐอเมริกา (ซับไพร์ม) ว่า เหมือนกำลังต่อยมวย 12 ยก ซึ่งเพิ่งจะขึ้นยก 2 (เอง!?) ฟังแล้วน่าสนใจ เพราะขณะนี้คำว่า “ซับไพร์ม” กำลังเป็นที่พูดถึงในวงกว้าง แม้ทีแรกป้าขายกล้วยทอด ลุงขายก๋วยเตี๋ยว หรือน้ามอเตอร์ไซค์วินจะได้ยินแล้วเข้าใจผิดคิดว่าเป็นชื่อยี่ห้อถุงน่องรองเท้า แต่พอสื่อเริ่มตีข่าว รายงานข้อมูลข่าวสารกันเป็นเรื่องเป็นราว ตลอดจนมีนักวิชาการ-ผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญหลายๆ ท่านออกมาแสดงความคิดเห็น แสดงทิศทาง กระทั่งเปรียบเปรยว่า วิกฤติซับไพร์มนี้เหมือนจำนวนยกของการต่อยมวย จากเรื่องไกลข้ามทวีปก็ขยับใกล้เข้ามาถึงหน้าบ้านในที่สุด นี่เพิ่งยก 2 เจอแย็บซ้ายไปเบาๆ ยังสะเทือนกันไปทั่วโลกเลย ก็ตามประสา “ยักษ์” แค่บิดตัวขำๆ ซักที ยังสะเทือนไปหลายลี้ แต่ให้บังเอิญว่า “ยักษ์กินแฮมเบอร์เกอร์” ตัวนี้มันดันตดซะนี่สิครับ งานนี้เลยได้เหม็นกันทั่วโลก ไม่เหม็นยังไงไหว เพราะที่มาที่ไปของวิกฤติซับไพร์ม เอาแบบชาวบ้านเข้าใจ ก็คือการที่สถาบันการเงินในอเมริกาปล่อยสินเชื่อให้ “ฝรั่งผู้มีรายได้น้อย” กู้เงินไปซื้อบ้านหรืออสังหาริมทรัพย์ สำคัญตรงเป็นฝรั่งรากหญ้ากลุ่มที่มีโอกาสเสี่ยงในการเบี้ยวหนี้สูง

"สุขสันต์วันเกิด ขอให้เธอมีความสุขมากๆ นะ" วันที่ 17 มีนาคม เป็นวันเกิดคนสำคัญของฉัน ความฝันที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นความลับ ฟังดูน่าตื่นเต้นแต่ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่ไม่เคยบอกให้ใครรู้ เป็นความฝันเล็กๆ แต่ฉันก็รั

ความฝันในแต่ละช่วงวัยต่าง ๆ นั้นแตกต่างกันออกไป เนื่องจากประสบการณ์ที่ในแต่ละคนได้พบเจอนั้นต่างกันออกไป บางคนได้ออกไปพบเจอสิ่งต่าง ๆ ภายนอกมากมาย แต่สำหรับบางคนไม่เป็นเช่นนั้น ทำให้ความฝันนั้นต่างกันไปตาม

ความฝันเป็นสิ่งที่คนทุกคนก็คงมีกันทุกคน สำหรับผมก็เป็นคนหนึ่งที่มีความฝัน ความฝันของผมมีมากมายหลายอย่างซึ่งก็ไม่รู้ว่าผมฝันมากเกินไปรึป่าว บางคนอาจจะว่าความฝันเป็นสิ่งที่เพ้อเจ้อ แต่ผมว่าเป็นสิ่งที่สวยงามและเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เรามีความมานะ มีความพยายาม มีความอดทน และมีกำลังใจในการดำเนินชีวิต ตัวผมเองความฝันส่วนหนึ่งมาจากอิทธิพลของการดูหนังครับ สำหรับความฝันแรกผมฝันที่จะเป็นนักบิน โดยมาจากการดูหนังเรื่อง Good Luck เป็นหนังญี่ปุ่นที่มีเนื้อเรื่องสนุกมากซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ผมอยากเป็นนักบิน (Pilot) ครับ เพราะผมชอบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและดูพวกก้อนเมฆ ซึ่งท้องฟ้าเป็นอะไรที่ดูกว้างไกลและเป็นอิสระมากครับ ความฝันที่สองอยากเป็นทหารอากาศครับ โดยมีแรงบัลดาลใจมาจากหนังเรื่อง เพิร์ลฮาเบอร์ เป็นหนังเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่2 สืบเนื่องมาจากความฝันแรก ถ้าหากได้บินอยู่บนท้องฟ้าแล้วถ้าบินรบปกป้องประเทศจากเครื่องบินของข้าศึก ความฝันที่สามอยากเป็นทหารราบครับจะได้ปกป้องบ้านเมืองปกป้องประเทศ ความฝันนี้ก็มาจากหนังเรื่อง แบล็ค ฮ็อค ดาวน์

ความฝันวัยเด็ก ผมเชื่อว่า เด็ก ๆ หลายคนย่อมเคยอยากเป็นยอดมนุษย์ หรือสิ่งที่เหนือกว่าคนทั่ว ๆ ไป เพราะเด็ก ๆ มักจะมีความคิดอยากจะเอาชนะ หรือ คิดว่าตัวเอง พิเศษกว่าคนอื่น นั่นเป็นความฝันวัยเด็กทั่ว ๆ ไป ผมเองก็เ

ในตอนเด็กมัทเคยคิดเคยฝันเอาไว้ว่ามัทจะเป็นครูสอนหนังสือให้กับนักเรียนในถิ่นที่ทุรกันดาร ที่ ๆ ห่างไกลความวุ่นวายต่าง ๆ (อย่างเช่นที่โรงเรียนห้วยตาเปอะ) ที่ ๆ ใคร ๆ ก็ต่างมองข้ามไป เพราะว่ามันห่างไกลความเจริญ ที่เป็นสาเหตุทำให้เด็ก ๆ ในโรงเรียนขาดแคลนครูสอนทำให้การเรียนไม่เท่าทันที่อื่น มัทจึงอยากไปหาความรู้จากข้างนอกมาเยอะ ๆ เพื่อที่จะได้สอนนักเรียนของมัทให้รู้เท่าทันคนอื่น ๆ ที่เขาอยู่ในที่เจริญ ไม่ให้น้อยหน้าไปกว่าใคร ๆ ……………… แต่พอมัทโตขึ้นมาถึงตอนนี้อายุ ๒๐ กว่า ๆ จวนจะ ๒๑ แล้ว มัทได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆมากมายจากการเข้ามาใช้ชีวิตในรั้วราชภัฏแห่งนี้ความฝันของมัทก็เปลี่ยนไปมัทได้รู้ว่าชีวิตจริง ๆ แล้วมันไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้เลย มีหลายอย่างที่เราต้องเจอและต้องผ่านมันไปให้ได้ และต้องผ่านไปได้ด้วยดี เพื่อการใช้ชีวิตที่ราบรื่นต่อไปในภายภาคหน้า..............................